In deze column vertelt Eva Fransen hoe een bezoek aan een griezelig spookhuis in Engeland onverwacht haar liefde voor feelgoodverhalen aanwakkerde. Sindsdien weet ze één ding zeker: niet elk verhaal dat er als feelgood uitziet, eindigt ook zo. Sterker nog, volgens Eva zouden filmmaatschappijen daar best wat duidelijker over mogen zijn. Waarom? Dat legt ze je zelf uit.

Spookhuizen en happy endings

‘Nog goed herinner ik me hoe ik als negenjarige op een Engelse kermis mijn geld terug wilde vragen voor het spookhuis. Het was té eng. Ik wist zeker dat ik er die avond niet van zou kunnen slapen. Dat kon toch niet de bedoeling zijn van een kermisattractie? Uiteindelijk kreeg ik geen cent terug. En dat kwam niet omdat mijn Engels niet veel meer was dan handen- en voetenwerk. Er stond duidelijk op de borden dat het spookhuis geschikt was voor kinderen vanaf twaalf jaar, dus ik had het kunnen weten. Ik mompelde nog iets over slecht deurbeleid, maar het mocht niet baten.

Nog steeds heb ik bij een boek of film met een onverwacht, slecht einde dat gevoel. Ik kan zo tien films opnoemen waarin alles koek en ei lijkt en je heerlijk op een happy end afstevent… En dan ineens… gaat de love interest dood. Of zijn hond. Op zo’n punt ben ik weer dat negenjarige meisje dat haar geld terug wil vragen. Begrijp me niet verkeerd. Ik houd van een mooi, dramatisch verhaal, maar dan wil ik het van tevoren weten. Dan bereid ik me mentaal voor op afrekeningen in een lift, tropische stormen met fatale afloop en verdrinkingen in graansilo’s. Eigenlijk wil ik een disclaimer; let op: dramatisch slechte afloop. Niet geschikt voor mensen die gewoon een gezellige avond willen.

Het verlangen naar feelgood zit er dus al heel lang in. Ik was als kind geen beste slaper (nog steeds geen toptalent) en ik kwam steevast iedere avond weer uit bed. Daarom keek ik met mijn moeder films en series die eigenlijk niet geschikt waren voor mijn leeftijd (terugkerend thema). Zo konden we heerlijk wegdromen naar hagelwitte stranden, onder blauwe luchten en met knappe mannen. Ik houd van verhalen die eindigen met een glimlach, waarbij alles uiteindelijk als een kunstwerkje op zijn plek valt. Even wegdromen, voordat de realiteit weer aan de deur klopt. Misschien is dat ook wel precies de reden dat ik ze ben gaan schrijven. 

Grappig genoeg, toen ik in 2023 de eerste versie van Als een zomerbries schreef, zat ik helemaal niet geweldig in mijn velletje, zoals mijn broertje altijd zo mooi zegt. Maar dit verhaal ontstond en moest geschreven worden. En mensen vragen me nog steeds regelmatig: hoe doe je het allemaal? Maar voor mij is een mooi verhaal creëren iets waar ik altijd energie voor heb. Een verhaal waarvan je, hoe spannend het soms ook wordt, er altijd op kunt vertrouwen dat het goedkomt.

En zonder dat je achteraf je geld terug wilt vragen.’

Liefs, Eva

Benieuwd naar het boek van Eva?

Als een zomerbries

Op luxe vakantie met haar vader, zijn nieuwe vrouw en haar familie, staat Merel een avontuur in de liefde te wachten. Voor de fans van Susan Muskee en Jojo Moyes.

Bekijk op Boekenwereld >

Was dit jouw eerste kennismaking met Eva Fransen, of ben je al fan van haar werk?

Laat het ons weten via Instagram of Facebook!

Danielle van Helden vertelt het je graag!

Hoe verzin je het? Waar haal je de inspiratie voor een nieuw verhaal vandaan? En, zeg eens eerlijk, dat sportieve/knappe/grappige personage, heb je dat op mij gebaseerd? Deze vragen worden regelmatig aan menig auteur gesteld en zo ook aan mij. Mijn antwoord? Het is cliché, maar inspiratie kan overal vandaan komen en meestal op het moment waarop je het niet verwacht. (En of dat sympathieke karakter gemodelleerd is naar jouw evenbeeld? Tuurlijk!)

Het is nog vroeg in de ochtend. Ik fiets door de stad, mijn gedachten al bij wat er vandaag op het programma staat en narrig op mezelf omdat ik mijn regenbroek niet aan wilde trekken. Dan doemt er voor me een oude man op. Hij moet al ver in de tachtig zijn, met grijze haren en een kromgebogen rug. In de paar seconden die het duurt voordat ik met mijn fiets bij hem ben, vergeet ik al mijn ergernissen en bekijk de man geïntrigeerd. Hij lijkt een veteranenjas te dragen en heeft een baret op zijn hoofd. Maar wat vreemd is, is dat hij onder dit statige uniform een korte broek en afgetrapte gympen aan heeft. Als popcorn in een pan hete olie poppen er gelijk allerlei vragen bij me op. Wat doet deze oude man hier om halfacht in de ochtend? Waarom die korte broek? Zou hij ooit in een oorlogssituatie gediend hebben? Zou hij psychisch in de war zijn? Mijn nieuwsgierigheidsradar is prompt tot leven gekomen en ik voel, hier zit misschien iets in…

Mijn debuut Het begint met een geheim is ontstaan doordat ik ooit vol op mijn rem moest trappen omdat er een spelend kind tussen twee geparkeerde auto’s door de straat oprende. Nog natrillend van schrik kon ik alleen maar denken: één seconde later en het was misgegaan. Dan had ik dat kind onder mijn auto gehad. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Het zal je toch gebeuren. Hoe moet je dat ooit goedmaken? En wat als je het dan zó graag goed wilt maken dat je jezelf in de problemen brengt? Ook toen lieten de vragen me niet meer los. En ook toen gingen alle creatieve radertjes draaien.

Nu gebeurt het wel vaker, zo’n moment waarop mijn zesde zintuig in de overdrive schiet. Vaak genoeg blijft het dan bij zo’n opleving. Omdat het toch te ver van mij afstaat of omdat het personage niet sterk genoeg lijkt om een heel verhaal te dragen. En, ook niet onbelangrijk, het schrijven van een boek duurt best lang, dan moet je je flink willen onderdompelen in één thema.

Ik kijk nog eens achterom. De oude man loopt gestaag door, zich totaal niet bewust van mijn verwondering. De laatste tien minuten op de fiets vergeet ik dat het regent. In mijn hoofd blijven de raderen nog steeds op volle stoom draaien. Een verwarde man, met een interessant levensverhaal. Wat zou dat kunnen zijn? Zou ik een boek willen schrijven over een oorlogsveteraan? Al fietsend tast ik de mogelijkheden af. Ik weet nog niet hoe, maar ik heb zojuist, terwijl ik het niet verwachtte, opnieuw een popcorn-momentje meegemaakt.

De boeken van Danielle van Helden

Danielle van Helden (1976) is auteur van feelgoodromans en werkt daarnaast als communicatieadviseur bij een organisatie voor mensen met een beperking. Ze woont met haar man, puberdochter en hond Max in Utrecht en is in haar vrije tijd graag aan het rommelen in haar moestuin. Het begint met een geheim is haar debuut. Gevolgd door de novelle Met een korreltje zand en haar roman Even aan mijn moeder vragen.

Geen vakantieplannen deze zomer? Dan is het misschien een leuk idee om je boekenkast een make-over te geven! Wij vinden het heerlijk om Pinterest af te struinen op zoek naar de mooiste boekenkasten en natuurlijk delen we onze favorieten graag ter inspiratie met jou! Welke boekenkast vind jij het mooist? Deel je jouw Boekenkastliefde met ons op Instagram en Facebook?

Zet dit heerlijke boek in je boekenkast!

Boven de wolken

Jenny Colgan verovert je hart met de nieuwe serie Summer Skies, over een pilote die een noodgedwongen landing moet maken op een klein Schots eiland.

Bekijk op Boekenwereld >

We vinden het heerlijk om ons te omringen met leuke en inspirerende quotes over boeken. Laatst hebben we een set met boekenleggers voor jullie gemaakt en we besloten dat we ook nog iets met leuke bookquotes wilden doen. We zijn aan de slag gegaan en we hebben met deze quotes een paar leuke wallpapers voor je telefoon gemaakt, zo heb je altijd een leuke lees-reminder bij de hand.

Hieronder vind je vijf leuke achtergronden die je kunt  downloaden op je telefoon. Als je deze blog op je telefoon leest, hoef je alleen maar wat langer op de afbeelding te drukken en de afbeelding op te slaan.

Welke andere mooie (boeken)quote wallpapers zou jij graag voor je telefoon willen hebben? Laat het ons weten op Instagram!

Heerlijk boek!

Slechtste plan ooit

Beste vriendinnen hebben alles voor elkaar over. Toch? Maar als Georgia haar vriendin Lydia probeert te helpen, is de uitkomst allesbehalve wat ze verwacht…

Bekijk op Boekenwereld >