Elk boek heeft een verhaal, maar sommige verhalen zijn nét een beetje specialer – vooral als je weet hoe ze ontstaan. In deze column neemt Marjoleine Tel je mee in haar schrijfproces. Want elk boek begint bij een idee… maar hoe groeit dat uit tot een volwaardig verhaal? Marjoleine Tel vertelt hoe dat proces er voor haar uitziet met alle inspiratie, keuzes en twijfels die daarbij komen kijken. Heb je de eerste vier columns nog niet gelezen? Doe dat dan zeker, zodat je het hele verhaal niet mist!

𝐀𝐦𝐛𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞 𝐝𝐮𝐮𝐫𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐬𝐭

Schrijf jij bouquetromans of eh…? Ongemakkelijk, meewarig, lacherig of op zijn best nieuwsgierig word ik bekeken door collega’s uit de andere helft van mijn werkwereld. Geeft niks, ik leg graag het verschil uit tussen de ijzersterke formule van de bouquetroman (zij vindt hem ondanks berg misverstanden, de setting doet er niet veel toe) en mijn feelgoodgenre (meer dan romantiek, setting is heel belangrijk). Ik leg ook graag uit waarom het geen Dostojevski is. Feelgood lees je om je, nou, gewoon feelgood te (gaan) voelen. Dat is mijn opdracht en da’s potdomme geen kleine!

𝐅𝐞𝐞𝐥𝐠𝐨𝐨𝐝𝐮𝐢𝐭𝐝𝐚𝐠𝐢𝐧𝐠: 𝐚𝐤𝐞𝐥𝐢𝐠 𝐜𝐨𝐧𝐟𝐥𝐢𝐜𝐭 𝐨𝐩 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞𝐯𝐨𝐥𝐥𝐞 𝐜𝐚𝐦𝐩𝐢𝐧𝐠

De feelgoodlezer is niet gek. Die houdt (ook) niet van clichés, slecht geformuleerde zinnen of aanmodderende verhaallijnen. Het mag ergens over gaan, groot leed wordt niet geschuwd, zolang het maar weer goed komt. Het onderwerp van het nieuwste en allerlaatste deel van mijn Campinggeluk-serie werd me in de schoot geworpen en ik maak me er heel boos over. Grote investeerders nemen, soms met veel machtsvertoon, familiecampings over om er hutjemutje huisjes op te zetten. Kampeerders (ja… ze hebben rechten) worden verdreven van ‘hun’ camping, waar ze soms al tientallen jaren staan. De grote uitdaging voor mij als schrijfster: hoe lanceer ik dit nare conflict op de liefdevolle camping uit mijn boeken? En nog uitdagender: hoe zet ik de hele wereld die ik eerder creëerde, op zo’n manier in beweging dat Esther Gijsbers, een van mijn lezers, kan zeggen: 𝘈𝘭𝘴𝘰𝘧 𝘫𝘦 𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘤𝘢𝘮𝘱𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘪𝘷𝘢𝘬𝘬𝘦𝘦𝘳𝘵. 𝘌𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘦𝘳𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘭𝘢𝘢𝘵𝘴𝘵𝘦 𝘥𝘦𝘦𝘭 𝘮𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘰𝘯𝘵𝘳𝘰𝘦𝘳𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘦𝘱𝘪𝘭𝘰𝘰𝘨?

𝐃𝐨𝐞 𝐦𝐢𝐣 𝐳𝐨’𝐧 𝐜𝐡𝐚𝐫𝐦𝐚𝐧𝐭𝐞 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐚𝐚𝐫

En daarom houd ik zo van schrijven. Ik geef de zeven hectare omheind gras en mijn kampeerders (die na drie boeken allang driedimensionaal geworden zijn) alle munitie om hun emoties los te laten tijdens de bingo, de genderrevealparty, de bijeenkomsten van de leefbaarheidscommissie en het traditionele zomerfeest. Er ontvouwt zich een scenario waarin mijn verontwaardiging – die er overigens volstrekt niet toe doet tijdens het schrijfproces – omslaat in verbazing. O ja, gaan we die kant op en kan het ook zo? Zoals ik meldde in mijn eerste column: na de eerste twee hoofdstukken heb ik de touwtjes allang niet meer in handen. Ik stuur alle beweging bij door voortdurend stevig te blijven schrappen; de clichés, de slecht geformuleerde zinnen, de voorspelbare dialogen, de overbodige beschrijvingen. Totdat de ambachtelijke liefde overwint. En ik mezelf gelukkig mag prijzen wanneer Maria Hazekamp na het lezen opmerkt: 𝘚𝘵𝘪𝘦𝘬𝘦𝘮 𝘥𝘳𝘰𝘰𝘮 𝘪𝘬 𝘷𝘢𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘡𝘢𝘯𝘥𝘳𝘢𝘯𝘥 𝘤𝘢𝘮𝘱𝘪𝘯𝘨, 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘮𝘢𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘵 𝘪𝘯 𝘻𝘰’𝘯 𝘤𝘩𝘢𝘳𝘮𝘢𝘯𝘵𝘦 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯𝘢𝘢𝘳. Met toestemming van haar man op de achterkant van mijn boek gezet. Als dat geen liefde is!

PS Mijn lievelingsfeelgood? Alles van Julia Quinn (o.a. Bridgerton, boek niet Netflix) en Karen Swan (o.a. Het wilde eiland)

By the way: dit is mijn vijfde column van de zes over mijn schrijversleven op weg naar Zomerhuis voor jou en mij (Campinggeluk deel 4, alle delen los te lezen), verschijnt 22 mei 2025, uitgegeven door uitgeverij Luiting-Sijthoff.

Benieuwd naar haar boeken?

Het vierde en laatste deel

Zomerhuis voor jou en mij

Martin en Linda keren terug naar Nederland als hun camping dreigt te veranderen in een luxe villapark. De plannen zorgen voor onrust, maar brengen ook nieuwe kansen – op ruimte, liefde en onverwachte veranderingen. Terwijl kampeerders verdeeld zijn, staat Linda een verrassende wending te wachten.

Bekijk op Boekenwereld >

De hele Campinggeluk-serie

Heb jij al de serie Campinggeluk van Marjoleine Tel gelezen? We zijn benieuwd wat je ervan vindt! Laat het ons weten via Instagram of Facebook.

Elk boek heeft een verhaal, maar sommige verhalen zijn nét een beetje specialer – vooral als je weet hoe ze ontstaan. In deze column neemt Marjoleine Tel je mee in haar schrijfproces. Want elk boek begint bij een idee… maar hoe groeit dat uit tot een volwaardig verhaal? Marjoleine Tel vertelt hoe dat proces er voor haar uitziet met alle inspiratie, keuzes en twijfels die daarbij komen kijken. Heb je de eerste drie columns nog niet gelezen? Doe dat dan zeker, zodat je het hele verhaal niet mist!

𝗔𝗳𝘀𝗰𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗻𝗲𝗺𝗲𝗻 𝗯𝗲𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 

Waarom ben ik na vier maanden zes uur per dag schrijven, nadenken, herschrijven en schrappen niet blij of zelfs opgelucht als mijn boek met z’n 80.000 gewikt en gewogen woorden af is? Omdat er verdorie he-le-maal niks aan is om die verrukkelijke wereld, waarin ik maandenlang ronddwaalde en aan de touwtjes trok, te moeten verlaten. Ik heb er simpelweg niets meer te zoeken. Het verhaal is af, iedereen kan het nu af zonder mij. Daaag en doei, die wereld draait voortaan verder zonder mijn intensieve bemoeienis. Zeker nu ik mijn allerlaatste (vierde) deel van mijn feelgoodserie Campinggeluk heb geschreven. Klinkt hysterisch? Vind ik ook. Mijn hoofd zegt: stel je niet aan. Mijn schrijvershart is nog zeker een weekje van slag. Ik voel me enigszins verweesd en stiefel wat rond, nergens zin in.

𝗙𝗮𝘃𝗼𝗿𝗶𝗲𝘁 𝘄𝗮𝗻𝘁 𝗼𝗻𝗴𝗲𝗿𝗲𝗺𝗱

Zo’n tien jaar geleden creëerde ik een wereld waarin twee heel verschillende vrouwen op een Hollandse familiecamping het met elkaar moesten zien te rooien als plotselinge buurvrouwen én rivalen als het om het hart van de campingdirecteur ging. Ik kleide een complete camping in elkaar, niet zo moeilijk als je al je hele leven kampeert. Mijn hoofdpersonages bedacht ik in contouren, de dames vulden zichzelf naadloos tot hun juiste maten in zodra ik begon te schrijven. Ik hield eerst wat meer van Linda want nogal ongeremd, maar al snel werd Wendy net zo favoriet. Er zijn allerlei schrijfregels hoe je personages vormgeeft, zoals:

• Maak personages herkenbaar
• Geef ze een mening, een doel én een fijn conflict
• Voeg bijfiguren toe om meer (met de hoofdpersonages) te laten gebeuren

Al snel had ik meer dan tien vrij belangrijke personages over de camping ronddartelen. Voor een grote uitgever die ik aanvankelijk benaderde, reden om mijn boek niet uit te willen geven. ‘Mijn lezers willen hooguit twee hoofdpersonages’. Tja… dat wordt lastig als je een (niet zo mini-) campingwereld  in elkaar hebt geklust.

𝗡𝗶𝗸𝘀 𝗯𝗶𝗻𝗴𝗲𝗿𝗱𝗲𝗯𝗶𝗻𝗴

Drie jaar na Grenzeloos genieten (deel 3) begon ik met het schrijven van het huidige, allerlaatste deel. En wat bleek? Mijn personages hadden mij net zo gemist als ik hen. Zodra ik begon te schrijven, dienden ze zich nadrukkelijk aan met hun mening, hun doel en hun conflict. Ik had zo af en toe het nakijken wanneer ze uit zichzelf besloten een scène heel anders te laten verlopen dan ik aanvankelijk had bedacht. En dát, dat is het allerfijnste wat je als schrijver kan overkomen. Het verhaal gaat met zichzelf aan de haal en de personages geven jou het nakijken. Zoals nu. ‘Daaag en doei, wij redden het nu wel zonder jou, bemoeial. En denk maar niet dat je nog een vijfde deel uit ons kunt persen, er zijn al genoeg Netflix-series die drie seizoenen te lang duren.’

By the way: dit is mijn vierde column van de zes over mijn schrijversleven op weg naar Zomerhuis voor jou en mij (Campinggeluk deel 4, alle delen los te lezen), verschijnt 22 mei 2025, uitgegeven door uitgeverij Luitingh-Sijthoff.

Benieuwd naar haar boeken?

Het vierde en laatste deel

Zomerhuis voor jou en mij

Martin en Linda keren terug naar Nederland als hun camping dreigt te veranderen in een luxe villapark. De plannen zorgen voor onrust, maar brengen ook nieuwe kansen – op ruimte, liefde en onverwachte veranderingen. Terwijl kampeerders verdeeld zijn, staat Linda een verrassende wending te wachten.

Bekijk op Boekenwereld >

De hele Campinggeluk-serie

Heb jij al de serie Campinggeluk van Marjoleine Tel gelezen? We zijn benieuwd wat je ervan vindt! Laat het ons weten via Instagram of Facebook.

Elk boek heeft een verhaal, maar sommige verhalen zijn nét een beetje bijzonderder – vooral als je weet hoe ze ontstaan. In deze column neemt Marjoleine Tel je mee in haar schrijfproces. Want elk boek begint bij een idee… maar hoe groeit dat uit tot een volwaardig verhaal? Marjoleine Tel vertelt hoe dat proces er voor haar uitziet met alle inspiratie, keuzes en twijfels die daarbij komen kijken. Heb je de eerste twee columns nog niet gelezen? Doe dat dan zeker, zodat je het hele verhaal niet mist!

𝗪𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝗶𝗸 (𝗲𝗻 𝗷𝗶𝗷?) 𝗯𝗼𝗲𝗸𝗲𝗻 𝘀𝗰𝗵𝗿𝗶𝗷𝗳(t): 𝗶𝗷𝗱𝗲𝗹𝗵𝗲𝗶𝗱, 𝗺𝗲𝗹𝗱𝗽𝗹𝗶𝗰𝗵𝘁 𝗼𝗳 𝘁𝗼𝗰𝗵 𝗱𝗶𝗲 ‘𝗹𝗲𝗴𝗮𝗰𝘆’?

‘Een miljoen Nederlanders schijnt een boek te willen schrijven, 60.000 doen het. ‘Plant een boom, krijg een kind, bouw een huis, schrijf een boek’, luidt een oud Chinees gezegde over betekenis geven aan je leven. Na een (verbouwd) huis, het krijgen van drie kinderen en het planten van meerdere bomen voelde ik geen enkele noodzaak tot het schrijven van een boek. Wat had ik in godsnaam te melden, en het leek me bovendien een heleboel werk voor heel weinig geld.’

Hé, ik had dus toch iets te melden!

‘Ik vertel mijn hele leven al verhalen, maakte mijn eerste tijdschrift toen ik tien jaar was (De Sinderella), schreef er tientallen jaren professioneel op los – maar nooit een fictieboek. Totdat ik last minute een opengevallen plek opvulde bij de workshop ‘Schrijf een boek’ van vriendin en kantoorbuurvrouw Sabine Wisman. Ik verzon die dag iets over een hoop gelazer op een Hollandse camping, geïnspireerd op mijn toenmalige campingleven op de Veluwe. Toen daarna de crisis uitbrak en ik veel minder werk had, dacht ik: wtf, ik ga het gewoon schrijven. Niet gehinderd door mijn gebrek aan enige kennis hoe je dat nu doet. Waarom dus ineens wel een boek? Ik leek opeens iets te melden te hebben: ik wilde vertellen hoe zo’n minimaatschappij in elkaar steekt, hoe leuk en eerlijk en echt en sexy en ook een tikkie gemeen-ie is. En verder had het verdomd weinig met ijdelheid of legacy (alleen dat woord al…) te maken.’

𝗦𝗰𝗵𝗿𝗶𝗷𝗳 𝘀𝗰𝗵𝗮𝗮𝗺𝘁𝗲𝗹𝗼𝗼𝘀 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳

‘Ik heb Sabine vervloekt en ontzettend bedankt toen ik merkte hoe ontzettend geweldig ik het vond een boek te schrijven. En hoe ik het tegelijkertijd verschrikkelijk vond: want waar gaat het nu helemaal over, wie gaat het lezen, het is gewoon niet goed. Bij elkaar is het een bak aan emoties die bijna elke schrijver ondergaat, maar wist ik veel. Inmiddels ben ik drie boeken verder en nog altijd emotioneel niet gegroeid. Maar er hangen een paar briefjes boven mijn werktafel, voor mijn neus, die mij elke keer weer herinneren aan waar het allemaal om draait:

• Schrijf voor jezelf (dus schrijf voor jezelf)
• Schrijf schaamteloos
• Schrijf compact, niet alledaags
• Schrijf naturel (en gooi de rest weg)’

𝗘𝗿 𝗶𝘀 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝗹𝗲𝗲𝗱 𝗱𝗮𝗻 𝗷𝗲 𝘄𝗲𝗲𝘁

‘Als mensen horen dat ik schrijf, biechten ze (dat is echt het juiste werkwoord) regelmatig op ook een boek te willen schrijven. Het onderwerp heeft vaak iets met groot leed te maken (dood, scheiding, ontslag, ruzie). ‘Gewoon doen!’ roep ik dan. Wel even die briefjes boven je werktafel ophangen. Want het schrijven van een boek is nog altijd een hoop werk voor weinig geld. Maar als je schaamteloos schrijft voor jezelf, word je daar gegarandeerd heel gelukkig van. Net als ik!’

Benieuwd naar haar boeken?

Het vierde en laatste deel

Zomerhuis voor jou en mij

Martin en Linda keren terug naar Nederland als hun camping dreigt te veranderen in een luxe villapark. De plannen zorgen voor onrust, maar brengen ook nieuwe kansen – op ruimte, liefde en onverwachte veranderingen. Terwijl kampeerders verdeeld zijn, staat Linda een verrassende wending te wachten.

Bekijk op Boekenwereld >

De hele Campinggeluk-serie

Heb jij al de serie Campinggeluk van Marjoleine Tel gelezen? We zijn benieuwd wat je ervan vindt! Laat het ons weten via Instagram of Facebook.

Elk boek heeft een verhaal, maar sommige verhalen zijn nét een beetje bijzonderder – vooral als je weet hoe ze ontstaan. In deze column neemt Marjoleine Tel je mee in haar schrijfproces. Want elk boek begint bij een idee… maar hoe groeit dat uit tot een volwaardig verhaal? Marjoleine Tel vertelt hoe dat proces er voor haar uitziet met alle inspiratie, keuzes en twijfels die daarbij komen kijken. Heb je de eerste column nog niet gelezen? Doe dat dan zeker, zodat je het hele verhaal niet mist!

𝗛𝗼𝗲 𝗱𝗼𝗲 𝗷𝗲 𝗱𝗮𝘁, 𝘇𝗼’𝗻 𝗿𝗼𝗺𝗮𝗻 𝘂𝗶𝘁 𝗷𝗲 𝗱𝘂𝗶𝗺 𝘇𝘂𝗶𝗴𝗲𝗻?

‘Eigenlijk zijn er grofweg twee manieren om een boek te schrijven: je gaat zitten en in het wilde weg tikken of je doet van tevoren (uitgebreid) research en maakt een schema met wat er gebeurt, wanneer, en waarom. En daartussenin bevinden zich nog allerlei mixjes die planning en intuïtie combineren. Mijn eerste fictieroman, Een onverwachte zomer (2021), schreef ik in het wilde weg, waardoor ik het drie keer geschreven heb. Geen goed idee. Mijn tweede tot en met mijn vierde op komst is zo’n mix van een schema in grove lijnen met veel gefantaseer binnen en buiten deze lijnen van wat de personages overkomt en wat ze uitvreten.’

𝗦𝘁𝗮𝗮𝗿 𝗷𝗲 𝘄𝗲𝘇𝗲𝗻𝗹𝗼𝗼𝘀

‘Al een jaar liep ik met het idee voor mijn nieuwe boek rond: de familiecamping in Nederland is in gevaar. En dat kan natuurlijk niet in mijn feelgoodserie Campinggeluk. In mei 2024 diende ik een inhoudsvoorstel van drie a4-tjes in bij mijn uitgever Hedda Sanders en mijn redacteur Rianne Koene van Luitingh-Sijthoff. Aan dat voorstel werkte ik vijf dagen, waarvan ik er drie wezenloos naar mijn laptop gekeken heb. Een paar weken later kreeg ik een dikke duim terug en het gesprek over de deadline.’

𝗠𝗮𝗻𝗶𝗮𝗸𝗮𝗮𝗹 𝗶𝗻 𝗱𝗶𝗲𝗻𝘀𝘁 𝘃𝗮𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝘃𝗲𝗿𝗵𝗮𝗮𝗹

‘Die deadline was afgelopen februari en ik heb het gered. Maar vraag niet hoe, want er kwam nog een novelle, een heupoperatie en een andere klus tussendoor. Vanaf begin oktober werkte ik drie maanden lang, zeven dagen per week, aan mijn boek. Dit maniakale is overigens wel hoe ik het allerliefst schrijf: achter elkaar, in dienst van het verhaal, 1500 woorden per dag en niet meer want anders ga ik slap ouwehoeren.’

𝗔𝗹𝘀𝗼𝗳 𝗷𝗲 𝘄𝗲𝗲𝗿 𝗲𝗶𝗻𝗱𝗲𝘅𝗮𝗺𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗲𝘁

‘Mijn bureau ligt vol met briefjes, al dan niet met briljante ingevingen, plattegrondjes, tips, leuke woorden. Het tijdsschema aan de muur van mijn werkkamer is grotendeels ingevuld, maar wordt nooit meer compleet want dat laatste hoofdstuk had haast en schreef bijna zichzelf. Mijn 75.000 woorden stuurde ik naar mijn vaste proeflezers en het voelde weer alsof ik op de uitslag van mijn eindexamenresultaten wachtte.

Nee hoor, dit is geen koketterie, het voelt echt zo. Het verhaal is niet meer van mij, ik trok aan de touwtjes – voor zover mijn personages dat toelieten – maar nu is het aan degene voor wie ik het doe. Eerst mijn proeflezers, dan de uitgeverij en tot slot de allerbelangrijksten: mijn lezers. Een paar reacties van proeflezers heb ik ‘binnen’, zij spoorden me al eerder aan door te tikken omdat ze heel benieuwd zijn naar de afloop. Net zoals ikzelf, overigens, toen ik aan Zomerhuis voor jou en mij schreef. Want een schema werkt fijn, maar het intuïtieve schrijven gaat voor alles!’

Meer over dit proces op zaterdag 26 april!

Benieuwd naar haar boeken?

Het vierde en laatste deel

Zomerhuis voor jou en mij

Martin en Linda keren terug naar Nederland als hun camping dreigt te veranderen in een luxe villapark. De plannen zorgen voor onrust, maar brengen ook nieuwe kansen – op ruimte, liefde en onverwachte veranderingen. Terwijl kampeerders verdeeld zijn, staat Linda een verrassende wending te wachten.

Bekijk op Boekenwereld >

De hele Campinggeluk-serie

Heb jij al de serie Campinggeluk van Marjoleine Tel gelezen? We zijn benieuwd wat je ervan vindt! Laat het ons weten via Instagram of Facebook.

Elk boek heeft een verhaal, maar sommige verhalen zijn nét een beetje bijzonderder, vooral als je weet hoe ze ontstaan. In deze column neemt Marjoleine Tel je mee in haar schrijfproces. Want elk boek begint bij een idee… maar hoe groeit dat uit tot een volwaardig verhaal? Marjoleine vertelt hoe dat proces er voor haar uitziet met alle inspiratie, keuzes en twijfels die daarbij komen kijken.

Hoe kom je erop? Je had zeker inspiratie?

‘Jazeker! Ik begraaf me in mijn fijne werkkamer achter mijn macje, de muze grijpt me binnen enkele minuten bij m’n kladden en ik ga tikken. Aan het eind van de dag heeft deze muze er net zo schoon genoeg van als ik en we sluiten de boel af. Weer een paar duizend fantastische woorden geproduceerd, op naar morgen en in godsnaam het eind. Mijn hele leven schrijf ik al en vaak krijg ik de inspiratievraag, maar vooral sinds ik romans op mijn naam heb staan.’

Wonderlijk en verrukkelijk

‘Nee, natuurlijk werkt het niet zoals hierboven. Was het maar waar of nee… eigenlijk niet. Want op weg naar de ontmoeting met de muze doe je allerlei, soms ook volstrekt onzinnige, ideeën op die later ineens uitstekend in je verhaal blijken te passen.

Het idee voor het laatste deel (4) van mijn feelgoodserie Campinggeluk broeide allang. Familiecampings worden opgekocht door grote investeerders of ‘campingmaffia’, kampeerders maken plaats voor hutjemutje kunststof vakantievilla’s. Tijd voor research! Man en ik togen naar onze afspraak op een verkoopmiddag waar brallerige makelaars gooiden met champagne en haring terwijl de nog niet weggeïntimideerde kampeerders vanuit hun hoekje stilletjes toekeken. Ik interviewde dé voorvechtster van ‘De camping moet blijven’ Desiree Reddering en ik sloot me vervolgens vijf lange werkdagen achtereen op om te bedenken hoe ik deze ontwikkeling heel feelgood, boordevol romantiek en humor, in mijn nieuwste roman Zomerhuis voor jou en mij kon verwerken. De eerste paar dagen gebeurde er niets… En toen begon het van alle kanten te stromen. Noem het inspiratie, noem het een bezoek van je muze: het is een wonderlijk, verrukkelijk verschijnsel dat je verhaal handen en voeten geeft. Het (of hij/zij) dient zich altijd vroeg of laat aan, maar ik moet er wel eerst voor aan het werk.’

Laat het maar gebeuren

‘Met een voorlopig plan goedgekeurd door de uitgever, een hoofd vol ideeën en een verhaalwereld vol personages die al gecreëerd is in de eerdere delen, ging ik onderweg. Ik schrijf, ik schrijf, ik schrijf en het verhaal ontmoet mij. Of de muze. Of wie of wat het ook maar is. Het wordt dus ook wel inspiratie genoemd. Personages beginnen uit zichzelf te ouwehoeren en de gekste situaties ontvouwen zich. Wat moet ik hier mee, denk ik dan? Maar ik laat het gebeuren, het komt altijd goed of je schrapt de volgende dag al je briljante woorden weer.’

‘Inspiratie is voor amateurs – de rest van ons verschijnt gewoon en gaat aan het werk’, aldus een beroemd citaat van Chuck Close (voormalig kunstschilder en fotograaf).

 Meer over dit proces op zaterdag 19 april!

Benieuwd naar haar boeken?

Het vierde en laatste deel

Zomerhuis voor jou en mij

Martin en Linda keren terug naar Nederland als hun camping dreigt te veranderen in een luxe villapark. De plannen zorgen voor onrust, maar brengen ook nieuwe kansen – op ruimte, liefde en onverwachte veranderingen. Terwijl kampeerders verdeeld zijn, staat Linda een verrassende wending te wachten.

Bekijk op Boekenwereld >

De hele Campinggeluk-serie

Heb jij al de serie Campinggeluk van Marjoleine Tel gelezen? We zijn benieuwd wat je ervan vindt! Laat het ons weten via Instagram of Facebook.

Sla je Airbnb in Toscane of dat chalet in een Frans vakantiepark een keer over en trakteer jezelf op een Hollandse camping. Lekker basic in een tentje of superdeluxe in een glampingtent met eigen sanitair. Waarom? Omdat campinggeluk, van pierewaaien en passie in de tent tot nieuwe vrienden (of nieuwe liefde), zo heerlijk bereikbaar is!

Nederland is inmiddels ontdekt als heerlijk vakantieland (eh… op die soms ontbrekende zon na dan), ook al was daar wel eerst een virusje voor nodig. Ik, Marjoleine Tel, ontdekte het ergens ook per ongeluk, kocht een stacaravan op de Veluwe omdat we ons huis met drie energieke zoontjes regelmatig uitbarsten en vond ultiem campinggeluk. Bij het schrijven van mijn serie Campinggeluk dienden campingbuurvrouwen Wendy en Linda zich als vanzelf aan en denderen ze inmiddels al een aantal jaar door mijn schrijfleven. Hun campinggeluk is misschien nog intenser dan het mijne, niet op zijn minst door hun turbulente liefdesleven.

Campinggeluk is…

1. … comfortabel over je (eigen) grens gaan

‘Als ik vooraf eens had geweten hoe een kneuterige camping de beste opkikker bij scheidings- leed zou worden! Ik ben in een warm nest beland waar ik vergeet dat ik een verlaten vrouw in d’r uppie ben. Het is niet alleen campingdirecteur Martin die me heeft laten voelen dat ik er mag zijn. Ik heb zoveel gelachen, nieuwe vrienden gemaakt, meegedaan aan een idiote zeskamp, bingo en tupperwareparty met smoothieballet. Ik voel weer, ik leef weer, ik ben er weer.’

[Voormalig hotelgast Linda tegen haar ex-man in: Een onverwachte zomer]

2. …terug naar de natuur

Lukas’ babykamertje in de caravan was prachtig geworden, hoe kon het ook anders met een schilder als vader. Wendy boog zich voorover om Lukas in het bed te leggen, nog maar zeven weken oud paste hij er wel vijf keer in.

Hans boog zich vanachter over haar heen, zijn handen omvatten haar ontspannen borsten. Tegen haar onderrug voelde ze hoe hij groeide. ‘Hans! Aan de rand van het babybedje, dat krijgt ie heus wel mee!’

Maar Lukas had zijn oogjes gesloten en Hans duwde haar benen uit elkaar om hem de ruimte te geven. De dunne scheidingswand achter zijn billen kraakte vervaarlijk.

‘Mmm…’ Hij stak zijn vingers in zijn mond, sabbelde even en duwde ze tussen haar benen. Op elke stoot in haar wreef hij harder en harder.

‘Verdomme!’ kreunde Hans.

‘Wat is er?’

‘Kleine kutcaravan!’

‘Niet stoppen!’ Ze wierp haar hoofd achterover in Hans’ hals.

‘Kan ik ook niet…

Alle spanning stroomde samen onder zijn vingers en explodeerde. Haar handen knepen de stang van het bedje fijn om haar trillende benen onder controle te krijgen.

‘Ja… zet je maar schrap,’ Hans hijgde in haar oor, ‘dan maak ik het af

Even hoorde ze niets anders dan zijn zware ademhaling warm in haar oor.

‘Wat was dat gekraak achter jou?’

Hans draaide zich ook om. ‘Misschien moet je maar stoppen met die bekkenbodemoefeningen. Dan hoef ik mijn ellenboog niet in de muur te zetten.

Met haar broek op haar enkels staarde ze naar de vrolijk beschilderde wand. Tussen de wolkjes kronkelde inmiddels een flinke bliksemschicht die er niet hoorde te zitten. En het campingseizoen was nog maar net begonnen.

[Wendy en Hans in: Bruiloft op slippers]

3. …onverwachte ontmoetingen

‘Weet je nog schat, Martin begon zachtjes te lachen, ‘hoe je je verborg achter die hoge heg om maar met niets en niemand op de camping te maken hoeven te hebben?’

‘En toen kwam jij. Met mijn gerepareerde enkelkettinkje in je zakdoek. Linda kuchte maar de plotselinge brok in haar keel werd alleen maar groter. ‘De campingdirecteur in hoogsteigen persoon die een dwarse, voorbijtrekkende campinggast zoveel aandacht schonk. Dat moment staat in mijn geheugen gegrift.’

Nog geen dag was ze op de Zandrand of ze had Martin al in het vizier. Wie vindt er nu een echtgenoot op de camping? En niet zomaar een! In al haar fantasieën over een nieuwe vent kwam een camping als mogelijke datingsite nooit in haar op. Het bleek uiteindelijk een droomlocatie voor een romance, ontwikkeld in een tempo waarop zelfs Bob zijn schnitzels niet durfde te frituren.

[Linda en echtgenoot Martin in: Grenzeloos genieten]

Marjoleine Tel werkt als contentspecialist, columnist en auteur voor diverse magazines en bedrijven. Marjoleine Tel is de auteur van de onweerstaanbaar grappige en alledaagse feelgoodserie Campinggeluk.

‘Campinggeluk is…’ van Marjolein Tel verscheen eerder in Zin in feelgood Magazine 2022.

De Campinggeluk-serie van Marjoleine Tel