Aan het bureau van: Marjolein Vrijenhoek
Marjolein Vrijenhoek heeft inmiddels meerdere feelgoodromans op haar naam staan. Maar hoe zorgt ze ervoor dat ieder nieuw personage weer tot leven komt? In deze blog vertelt ze er alles over.
‘Maar… bedoel je nou dat die Malou echt bestaat?!’
Ik heb mijn moeder aan de telefoon. Ze heeft net Vol verwachting gelezen, deel 1 in mijn nieuwe serie In de praktijk en wil eigenlijk gewoon weten hoe het verder gaat. Want die ellendige cliffhanger… Of ik dus even wil verklappen hoe het verder gaat?
Nee. Dat wil ik niet. Maar ik ben de beroerdste niet en wil bést wat vertellen over het tweede deel. Over de thematiek, over Malou die geconfronteerd wordt met het schuldgevoel over de dood van haar moeder. Hoe ze dat schuldgevoel onuitgesproken al twintig jaar bij zich draagt en hoe dat doorwerkt in haar dagelijkse leven en de beslissingen die ze neemt – of juist niet neemt, vooral. Hoe ze reizend door Griekenland-
Ik vertel blijkbaar zo gedetailleerd en geloofwaardig, dat mijn moeder me onderbreekt. ‘Maar… bedoel je nou dat die Malou echt bestaat?! Ken jij haar?’
Ik schiet in de lach. ‘Nee, natuurlijk bestaat ze niet echt, ik heb haar verzonnen! Maar ik ben al meer dan een jaar met haar bezig, dus aan de andere kant: in mijn hoofd bestaat ze zéker.’
Een paar dagen later krijg ik een berichtje van een lezer. Ze heeft genoten van Vol verwachting. ‘Malou voelt als een vriendin van me,’ schrijft ze en ik denk terug aan het gesprek met mijn moeder. Malou is dus niet alleen in mijn hoofd een bestaand iemand; ze maakt vrienden in de echte wereld!
Het blijft bijzonder: fictieve mensen die we verzinnen van achter onze laptops, op zolderkamertjes, in kantoortjes of liggend op de bank (serieus, ik snap nog steeds niet hoe iemand in die pose een boek kan schrijven, maar ik heb talloze voorbeelden van auteurs die precies dat doen). Die we de wereld in sturen via de verhalen die we schrijven en die daar échte mensen ontmoeten: lezers, die een verbinding aangaan met onze hoofd- en bijpersonen. Die troost halen uit herkenbare ervaringen en situaties, die lachen om hun onhandigheden en eigenaardigheden en die ze beetje bij beetje in hun hart sluiten. Om uiteindelijk het boek dicht te klappen, een ander te openen en datzelfde hart weer wijd open te zetten voor het volgende personage.
Dat laatste doen wij als schrijver ook: we zetten ons hart open voor een volgend personage, een volgend verhaal. Al is dat niet altijd even makkelijk, heb ik gemerkt. Na Alles is relatief en Relatief koud begon ik aan Doorstarters. Ik ging van Lara naar Hanneke. Maar Lara liet zich niet zomaar aan de kant schuiven. Nadat ik voor de zoveelste keer een passage had verwijderd, omdat ik dacht: zo zou Lara reageren, maar wat doet Hanneke in deze situatie? heb ik mijn manuscript gesloten en een Word-document geopend. Daarin heb ik een karakterdossier gemaakt: een uitgebreide beschrijving van mijn personages. Ik liet Hanneke zich aan me voorstellen en schreef op wat ze me wilde vertellen. Hierdoor kreeg ze een eigen stem, een verleden, drijfveren, bepaalde trekjes. Pas toen ik Hanneke écht kende, kon ik verder schrijven aan Doorstarters.
Met deel 2 in de serie, Hoge verwachtingen, komt er een eind aan mijn tijd met Malou. Die redt zich wel, daar heb ik inmiddels alle vertrouwen in. Ik ga de komende tijd afscheid van haar nemen en ruimte maken in mijn hart voor mijn volgende personage. Zodat jullie na Malou ook weer nieuwe vriendinnen kunnen maken.
Hoge verwachtingen verschijnt in oktober. Ik kijk ernaar uit jullie reacties weer te lezen!
Liefs
Marjolein
Heb jij alle boeken van Marjolein Vrijenhoek al verslonden, of ontdek je haar verhalen nu pas?
Laat het ons weten op Instagram en Facebook!