Ambachtelijke liefde duurt het langst: Marjoleine Tel over feelgooduitdagingen

Elk boek heeft een verhaal, maar sommige verhalen zijn nét een beetje specialer – vooral als je weet hoe ze ontstaan. In deze column neemt Marjoleine Tel je mee in haar schrijfproces. Want elk boek begint bij een idee… maar hoe groeit dat uit tot een volwaardig verhaal? Marjoleine Tel vertelt hoe dat proces er voor haar uitziet met alle inspiratie, keuzes en twijfels die daarbij komen kijken. Heb je de eerste vier columns nog niet gelezen? Doe dat dan zeker, zodat je het hele verhaal niet mist!

𝐀𝐦𝐛𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞 𝐝𝐮𝐮𝐫𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐬𝐭

Schrijf jij bouquetromans of eh…? Ongemakkelijk, meewarig, lacherig of op zijn best nieuwsgierig word ik bekeken door collega’s uit de andere helft van mijn werkwereld. Geeft niks, ik leg graag het verschil uit tussen de ijzersterke formule van de bouquetroman (zij vindt hem ondanks berg misverstanden, de setting doet er niet veel toe) en mijn feelgoodgenre (meer dan romantiek, setting is heel belangrijk). Ik leg ook graag uit waarom het geen Dostojevski is. Feelgood lees je om je, nou, gewoon feelgood te (gaan) voelen. Dat is mijn opdracht en da’s potdomme geen kleine!

𝐅𝐞𝐞𝐥𝐠𝐨𝐨𝐝𝐮𝐢𝐭𝐝𝐚𝐠𝐢𝐧𝐠: 𝐚𝐤𝐞𝐥𝐢𝐠 𝐜𝐨𝐧𝐟𝐥𝐢𝐜𝐭 𝐨𝐩 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞𝐯𝐨𝐥𝐥𝐞 𝐜𝐚𝐦𝐩𝐢𝐧𝐠

De feelgoodlezer is niet gek. Die houdt (ook) niet van clichés, slecht geformuleerde zinnen of aanmodderende verhaallijnen. Het mag ergens over gaan, groot leed wordt niet geschuwd, zolang het maar weer goed komt. Het onderwerp van het nieuwste en allerlaatste deel van mijn Campinggeluk-serie werd me in de schoot geworpen en ik maak me er heel boos over. Grote investeerders nemen, soms met veel machtsvertoon, familiecampings over om er hutjemutje huisjes op te zetten. Kampeerders (ja… ze hebben rechten) worden verdreven van ‘hun’ camping, waar ze soms al tientallen jaren staan. De grote uitdaging voor mij als schrijfster: hoe lanceer ik dit nare conflict op de liefdevolle camping uit mijn boeken? En nog uitdagender: hoe zet ik de hele wereld die ik eerder creëerde, op zo’n manier in beweging dat Esther Gijsbers, een van mijn lezers, kan zeggen: 𝘈𝘭𝘴𝘰𝘧 𝘫𝘦 𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘤𝘢𝘮𝘱𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘪𝘷𝘢𝘬𝘬𝘦𝘦𝘳𝘵. 𝘌𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘦𝘳𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘭𝘢𝘢𝘵𝘴𝘵𝘦 𝘥𝘦𝘦𝘭 𝘮𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘰𝘯𝘵𝘳𝘰𝘦𝘳𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘦𝘱𝘪𝘭𝘰𝘰𝘨?

𝐃𝐨𝐞 𝐦𝐢𝐣 𝐳𝐨’𝐧 𝐜𝐡𝐚𝐫𝐦𝐚𝐧𝐭𝐞 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐚𝐚𝐫

En daarom houd ik zo van schrijven. Ik geef de zeven hectare omheind gras en mijn kampeerders (die na drie boeken allang driedimensionaal geworden zijn) alle munitie om hun emoties los te laten tijdens de bingo, de genderrevealparty, de bijeenkomsten van de leefbaarheidscommissie en het traditionele zomerfeest. Er ontvouwt zich een scenario waarin mijn verontwaardiging – die er overigens volstrekt niet toe doet tijdens het schrijfproces – omslaat in verbazing. O ja, gaan we die kant op en kan het ook zo? Zoals ik meldde in mijn eerste column: na de eerste twee hoofdstukken heb ik de touwtjes allang niet meer in handen. Ik stuur alle beweging bij door voortdurend stevig te blijven schrappen; de clichés, de slecht geformuleerde zinnen, de voorspelbare dialogen, de overbodige beschrijvingen. Totdat de ambachtelijke liefde overwint. En ik mezelf gelukkig mag prijzen wanneer Maria Hazekamp na het lezen opmerkt: 𝘚𝘵𝘪𝘦𝘬𝘦𝘮 𝘥𝘳𝘰𝘰𝘮 𝘪𝘬 𝘷𝘢𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘡𝘢𝘯𝘥𝘳𝘢𝘯𝘥 𝘤𝘢𝘮𝘱𝘪𝘯𝘨, 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘮𝘢𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘵 𝘪𝘯 𝘻𝘰’𝘯 𝘤𝘩𝘢𝘳𝘮𝘢𝘯𝘵𝘦 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯𝘢𝘢𝘳. Met toestemming van haar man op de achterkant van mijn boek gezet. Als dat geen liefde is!

PS Mijn lievelingsfeelgood? Alles van Julia Quinn (o.a. Bridgerton, boek niet Netflix) en Karen Swan (o.a. Het wilde eiland)

By the way: dit is mijn vijfde column van de zes over mijn schrijversleven op weg naar Zomerhuis voor jou en mij (Campinggeluk deel 4, alle delen los te lezen), verschijnt 22 mei 2025, uitgegeven door uitgeverij Luiting-Sijthoff.

Benieuwd naar haar boeken?

Het vierde en laatste deel

Zomerhuis voor jou en mij

Martin en Linda keren terug naar Nederland als hun camping dreigt te veranderen in een luxe villapark. De plannen zorgen voor onrust, maar brengen ook nieuwe kansen – op ruimte, liefde en onverwachte veranderingen. Terwijl kampeerders verdeeld zijn, staat Linda een verrassende wending te wachten.